Gmach Opery Wrocławskiej mieszczący się przy ulicy Świdnickiej rozpoczęto budować w 1839 roku. Była to odpowiedź na potrzeby mieszkańców miasta, którzy chętnie chadzali na przedstawienia operowe i teatralne wystawiane przez wędrowne zespoły artystów. Budowę według projektu Carla Ferdinanda Langhansa ukończono w 1841 roku i początkowo przeznaczono na teatr miejski, a dopiero na przełomie XIX i XX wieku przekształcono w scenę operową. Bardzo nowoczesny jak na owe czasy budynek miał możliwość pomieścić na widowni 1600 widzów. W czasie swojego istnienia dwukrotnie Opera spłonęła, ale o dziwo nie w czasie II wojny światowej. Do 1944 roku uznawana była za jedną z najważniejszych scen niemieckich. Wśród osobistości pojawiających się w Operze Wrocławskiej wymienić należy: Richarda Wagnera, Richarda Straussa, Niccolo Paganiniego. Antoniego Rubinsteina, Ferenca Liszta czy Henryka Wieniawskiego. W 1997 roku rozpoczęto gruntowną modernizację Opery, która zakończyła się w 2006 roku i pochłonęła znacznie więcej pieniędzy niż początkowo przypuszczano. Niemniej podczas prac zachowały się przepiękne wnętrza oraz większość zdobień i dziś wchodząc do wnętrza Opery nadal można podziwiać oryginalny plafon z portretami kompozytorów, a nad głowami widowni główny żyrandol przerobiony z gazowego na elektryczny. Z ciekawostek, które poznać można podczas wycieczki po budynku Opery mogę zdradzić, że:
- w foyer nad głowami oczekujących na przedstawienie wiszą żyrandole wykonane z kryształów Swarovskiego. Jeden taki żyrandol waży 250 kg, a jego wartość wynosi około 90 tys zł.
- Opera Wrocławska posiada jedną z największych scen w Polsce. Jej wysokość wynosi 40 metrów. Tyle samo wynosi jej głębokość.
- z uwagi na wielkość sceny została ona podzielona na dwie części i większość spektakli wykorzystuje tylko jedną jej część. W całości scenę można zobaczyć w niektórych inscenizacjach np. w "Skrzypku na dachu".
- scena wyposażona jest w zapadnie piętrowe. Pozwala to na ukrycie w nich większej ilości artystów pod sceną, ale również na wykorzystanie ich jako podesty do wywindowania artystów w górę nad scenę.
- w Operze funkcjonuje 10 pięter. Oczywiście część z nich znajduje się pod powierzchnią, a tylko część nad powierzchnią ziemi. Ciekawostka dodatkowa to brak w windzie możliwości wyjścia z niej na 6 piętrze, które jest przestrzenią nad sceną.
- przed pożarem i zniszczeniem całkowitym budynku Opery chronią kurtyny przeciwpożarowe odcinające scenę od widowni. Waga takiej kurtyny wynosi 16 ton, a unoszona jest ona w górę.
Obecnie w repertuarze Opery Wrocławskiej zobaczyć można wielką klasykę operową od Mozarta, Rossiniego, Verdiego, Moniuszkę po Wagnera. Od 1997 roku przygotowywane są również monumentalne przedstawienia plenerowe. Opera, oprócz spektakli, zaprasza również na zwiedzanie jej zakamarków. Wystarczy tylko śledzić repertuar i albo zasiąść na widowni i dać się porwać inscenizacji, albo wejść za kulisy i spojrzeć ze sceny w kierunku widowni. Ja polecam i jedną i drugą opcję.
