Szymbark - Skansen Wsi Pogórzańskiej im. prof. Romana Reinfussa

Skansen w Szymbarku jest jedną z mniejszych tego rodzaju placówek, które miałem okazję zwiedzać. Jego powierzchnia to zaledwie niecałe 3 hektary na których zlokalizowano 16 obiektów, chociaż docelowo plan zakłada, że będzie ich tutaj 27. Niestety przestrzeń, którą zajmuje Skansen nie pozwala na odtworzenie pierwotnego rozmieszczenia zabudowań. Obiekt ten powstał w celu zabezpieczenia i prezentacji spuścizny etnograficznej Pogórzan zamieszkujących tereny okolic Gorlic. Ta grupa etniczna funkcjonowała pomiędzy Krakowiakami i Łemkami, a o różnicach pomiędzy nimi przekonać się można oglądając zabudowania oraz przyglądając się strojom ludowym zaprezentowanym w jednym z budynków. Najstarszym obiektem jaki przeniesiono na teren Skansenu jest pochodzący z końca XVIII wieku spichlerz z Rożnowic. Inicjatywa utworzenia tego miejsca powstała na początku lat 60-tych, ale otwarto je dla zwiedzających dopiero w 1987 roku. Obecnie Skansen funkcjonuje jako jeden z oddziałów Muzeum - Dwory Karwacjanów i Gładyszów w Gorlicach.
Dla zwiedzających: Skansen nie posiada własnego parkingu. Samochód można jednak zostawić w bocznej uliczce. Na zwiedzanie należy zarezerwować około 1 godziny.

https://www.muzeum.gorlice.pl/oddzialy-muzeum/skansen-wsi-pogorzanskiej

Kolbuszowa - Muzeum Kultury Ludowej

Wszystko rozpoczęło się w 1957 roku. Wówczas w Powiatowym Domu Kultury pokazano wystawę "Sztuka ludowa Lasowiaków". Jej organizatorem było Towarzystwo Opieki nad Zabytkami Przyrody i Kultury, którego głównym celem działania było utworzenie Muzeum. Cel ten udało się zrealizować w 1959 roku. Siedzibą Muzeum został budynek dawnej Synagogi w Kolbuszowie. Społeczna działalność Towarzystwa zaowocowała w kolejnych latach zorganizowaniem obok stałej ekspozycji kilku dużych wystaw czasowych o tematyce archeologicznej i etnograficznej. W takiej formie Muzeum dotrwało do 1972 roku, kiedy przeszło na własność państwa. Był to również moment, kiedy pojawił się pomysł utworzenia parku etnograficznego. Okres 1974-78 to czas pozyskiwania i przenoszenia na wykupiony teren poszczególnych obiektów przyszłego Skansenu. Uroczystość otwarcia miała miejsce 4 maja 1978 roku.
Obecnie w Skansenie znajduje się około 80 budynków z przełomu XIX i XX wieku. Prezentują one kulturę Lasowiaków i Rzeszowiaków, czyli ludności zamieszkującej północną część obecnego województwa podkarpackiego. Skansen zajmuje przestrzeń 30 hektarów, a zabudowania rozsiane są w taki sposób, aby jak najbardziej oddać klimat i charakter dawnych zagród i małych wiosek. Zobaczymy tutaj liczne chałupy, budynki inwentarskie (stajnie, obory, chlewiki i kurniki), budynki przemysłowe (młyny, olejarnię, kuźnię, garncarnię) oraz budynki użyteczności publicznej (szkoła, karczma, remiza) i sakralne. Najstarszym obiektem jest Dwór pochodzący z Brzezin, a wzniesiony pierwotnie w 1753 roku. W większości budynków wnętrza wyposażone są w sprzęty odpowiednie dla danego rodzaju zabudowań. Niestety, aby się o tym przekonać należy umówić się na zwiedzanie z przewodnikiem co najmniej dwa dni przed przyjazdem. W innym wypadku pozostaje oglądanie ich jedynie z zewnątrz, czego sam mogłem doświadczyć.

http://www.muzeumkolbuszowa.pl/

Konin - Muzeum Okręgowe

Początki zbiorów muzealnych w Koninie to rok 1953 i utworzenie przez lokalny Oddział PTTK Izby Regionalnej. Na jej bazie już trzy lata później zostaje powołane Muzeum Regionalne, nadal prowadzone społecznie przez członków PTTK w budynku przedwojennego kina. Kolejnym krokiem milowym jest rok 1966, kiedy powstaje państwowe Muzeum Zagłębia Konińskiego. Przejmuje ono część eksponatów dotychczasowego Muzeum. Na siedzibę przeznaczony zostaje budynek po dawnej szkole górniczej, co pozwala na uruchomienie pierwszej stałej wystawy. Pomocna w tym czasie okazuje się również współpraca z Kopalnią Węgla Brunatnego "Konin". W 1975 roku w wyniku reform administracyjnych Konin staje się miastem wojewódzkim, a Muzeum przekształca się w Muzeum Okręgowe. Rozpoczyna się szybki rozwój placówki. Przeprowadzane są prace archeologiczne, badania etnograficzne, a główne kolekcje zyskują kolejne eksponaty. W 1982 roku siedzibą Muzeum zostają zabudowania podworskie przy Zamku w Gosławicach. Sam Zamek został wzniesiony w latach 1418-26 z inicjatywy biskupa Andrzeja Łaskarza. Zniszczony podczas potopu szwedzkiego, przeszedł w ręce prywatne rodziny Łąckich, później Kwileckich. W okresie międzywojennym był już ruiną, którą wyremontowano dopiero w latach 1978-86 i przystosowano do potrzeb muzealnych. Obecnie zwiedzający mogą podziwiać wystawy prezentowane w Zamku, Spichlerzu i zrekonstruowanym Dworze. Ponadto na turystów czeka Skansen maszyn górniczych i Skansen etnograficzny.
W 1984 roku podczas prac odkrywkowych w Kopalni "Konin" natknięto się na dużych rozmiarów kości. Początkowo sądzono, że jest to szkielet mamuta. Po przeprowadzeniu dokładnych badań okazało się jednak, że wydobyty szkielet należy do słonia leśnego. Jak wielkie było to znalezisko niech świadczy fakt, że tylko Muzeum Brytyjskie i Muzeum w Rzymie może poszczycić się tak kompletnym szkieletem tego gatunku zwierzęcia. Szacuje się, że słoń w momencie śmierci miał około 50 lat, jego wysokość przekraczała 4 metry, a wagę oceniono na przedział 8-9 ton. Stanowi on główną atrakcję Muzeum. Jego szkielet zobaczyć można na ekspozycji, a centralną część pomieszczenia wypełnia makieta w skali 1:1.

https://muzeum.com.pl/