Zagórze Śląskie - Zamek Grodno

Zamek Grodno jest jednym z najbardziej malowniczo położonych zamków na Dolnym Śląsku i skrywa kilka tajemnic. Pierwsza z nich dotyczy jego powstania. Niestety nie wiadomo dokładnie kiedy i kto zdecydował się na rozpoczęcie jego budowy. Istnieją dwie hipotezy. Pierwsza zakłada, że fundatorem Zamku jest Bolesław I Wysoki, który w 1189 wybudował tu kamienną warownię. Druga wskazuje jako inicjatora budowy na Bolka I Surowego, a datę powstania określa na przełom XIII i XIV wieku. Wiadomo jednak, że w 1392 roku warownia stała się własnością Korony Czeskiej. W okresie wojen husyckich Zamek stał się siedzibą rycerzy zajmujących się rozbojami. W 1545 roku, kiedy miejsce to było własnością Matthiasa von Logau, zdecydowano o przebudowie w stylu renesansowym. Niestety rodzina Logau popadła w kłopoty finansowe, dlatego warownia przeszła na własność cesarza Rudolfa II. W okresie wojny trzydziestoletniej Zamek został zajęty i mocno zniszczony przez Szwedów. Dodatkowo w 1689 roku od uderzenia pioruna spłonęła wieża zamkowa. Zamek zaczął tracić na swej randze i znaczeniu. Od 1774 roku Grodno przestało być rezydencją magnatów i stopniowo zamieniało się w ruinę. Przed całkowitym zapomnieniem uchronił to miejsce wrocławski profesor Busching. W 1823 roku wykupił Zamek, a następnie rozpoczął prace rekonstrukcyjne trwające przez cały XIX wiek. W ich wyniku budowla zyskała cechy neogotyckie, wzmocniono mury oraz odnowiono sgraffiti. Wówczas także w jednym z lochów odnaleziono zamurowany szkielet. Prawdopodobnie dało to przyczynek do powstania legendy o córce kasztelana Małgorzacie, która zakochana w młodym giermku dopuściła się morderstwa wybranego dla niej bogatego szlachcica. Ale jaka jest prawda - nie wiadomo. Po II wojnie światowej Zamek rozgrabiono i dopiero w latach 50-tych XX wieku powrócono do prac remontowych. W 1965 roku w Zamku utworzono Muzeum PTTK, a w 2008 roku obiekt przejęła Gmina Walim, która przekazała Zamek w zarządzanie Centrum Kultury i Turystyki w Walimiu. Zamek udostępniony jest do zwiedzania przez cały rok. Przejście przez wszystkie pomieszczenia zajmuje około godziny. Warto w kasie pobrać audioprzewodnik.

https://zamekgrodno.pl/

Ostróda - Muzeum - Zamek

Budowa murowanego Zamku w Ostródzie rozpoczęła się w 1349 roku z inicjatywy komtura Guntera von Hohsteina. Tego samego, który polecił również budowę warowni w Olsztynku i Świeciu. W 1381 roku w wyniku najazdu wojsk litewskich Zamek spalono. Był to jednak ważny punkt na mapie państwa krzyżackiego, dlatego około roku 1390 jako jeden z pierwszych wyposażono go w armaty, a w latach 1407-1410 przebudowano w celu lepszego umocnienia. Nadany wówczas kształt z grubsza dotrwał do czasów obecnych. Po odebraniu majątku zakonnikom w 1525 roku Zamek stał się siedzibą polskiego starosty. W 1629 roku Karol Gustaw zajął to miejsce na swoją kwaterę, dlatego Zamek nie ucierpiał, a wręcz przeciwnie. Szwedzi wybudowali bastiony i wały obronne unowocześniając fortyfikację. Poważniejsze zniszczenia przyniósł dopiero pożar w 1788 roku w wyniku którego ucierpiało wschodnie skrzydło wraz z wieżą. W czasie wojen napoleońskich najpierw na Zamku znajdowała się kwatera główna wojsk niemiecko-rosyjskich, a później ulokował się tu sztab Napoleona Bonaparte. Pobyt cesarza upamiętnia obecnie tablica wmurowana w ścianę Zamku. Po zakończeniu działań wojennych ulokowano tutaj sąd oraz urzędy. W prawie niezmienionym kształcie Zamek przetrwał zarówno I jak i II wojnę światową. Zagłada przyszła dopiero w 1945 roku wraz z wojskami radzieckimi. Zamek został doszczętnie spalony i musiał czekać aż do 1974 roku, kiedy rozpoczęto jego odbudowę. Prace trwały bardzo długo, gdyż zakończyły się dopiero w 1996 roku. Od tego momentu Zamek stał się centrum kulturalnym Ostródy. Ulokowano tutaj Centrum Kultury, Galerię, Bibliotekę, a od 2000 roku również Muzeum. Na cele muzealne przeznaczono trzy sale, w których zwiedzający mają możliwość zobaczyć ekspozycję archeologiczną oraz pamiątki związane z historią miasta i ważnych postaci związanych z Ostródą.

http://muzeumwostrodzie.pl

Oleśnica - Zamek Książęcy

Istnienie Oleśnicy nierozerwalnie związane jest z jej najważniejszym i najokazalszym zabytkiem w postaci Zamku Książęcego. Został wzniesiony prawdopodobnie w latach 20-tych XIV wieku w miejscu wcześniejszej kasztelanii. Inicjatorem budowy Zamku był książę Konrad I Namysłowski. Do 1492 roku pełnił funkcję siedziby Piastów oleśnickich, a po wygaśnięciu tego rodu przeszedł we władanie książąt ziębicko-oleśnickich z czeskiej dynastii Podiebradów. Jan Podiebrad, a następnie jego bratanek Karol II Podiebrad przeprowadzili wielką przebudowę Zamku. W latach 1542-56 gotyk Zamku został zastąpiony stylem renesansowym. W latach 1559-62 wybudowano odrębny pałac. Następnymi etapami było wybudowanie w okresie 1585-86 i 1606-08 dwóch nowych skrzydeł, a w międzyczasie w 1603 roku głównej bramy wjazdowej do Zamku. Zwieńczeniem prac było wybudowanie w okresie 1613-16 łączników, które spowodowały, że Zamek stał się jedną całością. Od tego czasu ogólna bryła budowli nie ulegała już zmianom. Zmieniali się tylko jej właściciele. Po 1647 roku zarząd nad Zamkiem pełnił ród von Wirttenberg-Weiltigen, następnie książęta Bruszwiccy, a od 1884 roku Zamek stał się lennem pruskim i rezydencją każdorazowego następcy tronu. W 1926 roku przeszedł na własność Hohenzollernów, którzy po przeprowadzeniu gruntownego remontu uczynili Zamek swoją letnią rezydencją, pozostającą w ich rękach do 1945 roku. Uchroniło to Zamek przed zniszczeniami wojennymi, które nastąpiły dopiero po jej zakończeniu. Najpierw opuszczony Zamek ogołociły wojska radzieckie, a następnie w murach tej rezydencji umieszczono jeńców wojennych z Włoch i Węgier. W kolejnych latach ulokowano tu Technikum Budowlane i Drogowe i Komendę Hufca ZHP. W latach 70-tych XX wieku w Zamku utworzono filię Muzeum Archeologicznego we Wrocławiu, a w 1993 oddano go w ręce OHP.
Obecnie turyści przyjeżdżający do Oleśnicy mogą zwiedzić wnętrza Zamku. Istnieje również możliwość spędzenia nocy w jednym z oferowanych tu pokoi. Samo zwiedzanie rozpoczyna się od dziedzińca, który w mojej ocenie robi największe wrażenie. We wnętrzach zachowało się niewiele z oryginalnego wyglądu z okresu świetności Zamku. Na uwagę zasługują sufity, które w niejednej sali przyciągają uwagę. Podczas zwiedzania możemy korzystać z audioprzewodnika. Trasa oznaczona jest kolejnymi numerami, choć jej końcówka nie jest poprowadzona intuicyjnie. Nie byłem jedynym zwiedzającym, który to dostrzegł. Ale mimo tego, polecam zdecydowanie to miejsce!

http://zamek-olesnica.pl/