Góra Św. Anny - Muzeum Czynu Powstańczego

Powrót Polski na mapę świata w 1918 roku po 123 latach zaborów nie był wydarzeniem, które zaistniało w jeden dzień. Granice Polski kształtowały się jeszcze przez wiele lat po tej dacie. Niektóre regiony musiały zbrojnie upomnieć się o dołączenie do tworzącego się na nowo państwa. Jednym z nich był Śląsk, na którym trzykrotnie wybuchały powstania. Ostatnie III Powstanie zainicjowano z 2 na 3 maja 1921 roku i trwało ono do 5 lipca 1921 roku. Najcięższe walki miały miejsce w dniach 21-26 maja 1921 roku pod Górą Św. Anny. Dla upamiętnienia tych wydarzeń w 40 rocznicę bitwy podjęto decyzję o utworzeniu Muzeum Czynu Powstańczego. Zadanie to powierzono Muzeum Śląska Opolskiego, które swój nowy oddział udostępniło zwiedzającym w 1964 roku. Pierwotnie Muzeum umieszczono w budynku XIX wiecznej szkoły w Leśnicy, lecz w 1980 roku przeniesiono je do dawnego "Domu Polskiego" na terenie Góry Św. Anny. Na odwiedzających Muzeum czeka prawie 2,5 tys eksponatów związanych z Powstaniami Śląskimi oraz plebiscytem zorganizowanym wówczas na Górnym Śląsku. Wśród najważniejszych eksponatów zobaczyć można oryginalne sztandary bojowe i pisemne rozkazy wydawane w trakcie walk na zboczach i w okolicy Góry Św. Anny. Uzupełnieniem ekspozycji jest historia pobliskiego klasztoru, oraz przeniesiony w 2006 roku z Opola Dział Przyrody Śląska Opolskiego. 

https://muzeum.opole.pl/muzeum-czynu-powstanczego/

Góra św. Anny - Muzeum Krzyża Świętego

Góra św. Anny to przede wszystkim miejscowość słynąca z Sanktuarium św. Anny Samotrzeciej oraz miejsce walk podczas III powstania śląskiego. Ale znajduje się tutaj również, prawdopodobnie jedyne na świecie, Muzeum Krzyża Świętego. Powstało ono w 2020 roku i zajmuje pomieszczenia dawnej, 300 letniej, karczmy hrabiowskiej.  Jest to filia działającego w pobliskiej Ligocie Dolnej Muzeum Sztuki Sakralnej. I o ile w Ligocie zobaczymy przekrój poprzez całą sztukę sakralną, to placówka w Górze św. Anny skupia się wyłącznie na prezentacji eksponatów związanych z Krzyżem Świętym. Są tutaj sceny z Drogi Krzyżowej oraz wizerunki różnych świętych ukazanych z krzyżem, prezentowane zarówno jako obrazy, ale również i rzeźby. Na piętrze znajduje się "Sala Tysiąca Krzyży" w której zobaczyć można krzyże różnych wyznań. Obok prezentacji tych dewocjonaliów w Muzeum znajdują się również pamiątki związane z historią Sanktuarium, do których zaliczają się druki dawnej drukarni, ornaty, laski pielgrzymów czy makieta klasztoru. Muzeum jest placówką prywatną. Podczas mojej wizyty dowiedziałem się, że właściciel obiektu miał problem z porozumieniem się z obecnym właścicielem budynku i istniało zagrożenie likwidacją tego Muzeum po okresie najmu pomieszczeń. Mam nadzieję, że sprawa ta została załatwiona i Muzeum będzie funkcjonować powiększając zbiory i przyjmując turystów oraz pielgrzymów odwiedzających tę piękną i spokojną wioskę.

Opole - Muzeum Wsi Opolskiej

Rok 1961 to powołanie do życia Muzeum Wsi Opolskiej. Fakt ten został poprzedzony badaniami naukowymi Śląska Opolskiego, w czasie których wytypowano 20 obiektów. Miały one stać się podwalinami pod przyszłe muzeum. W 1964 roku opracowano założenia, według których ostatecznie  na terenie skansenu miało znajdować się 70 zabudowań. Miały one pochodzić z terenu ówczesnego województwa opolskiego i być pogrupowane w subregiony. Biorąc ten fakt pod uwagę, na lokalizację dla powstającego Muzeum przyjęto tereny dawnego poligonu we wsi Bierkowice o powierzchni 10 ha. Pierwszy obiekt sprowadzono w 1967 roku i był to spichlerz ze wsi Sternalice, a pierwszych zwiedzających Muzeum przyjęło we wrześniu 1970 roku. Można było wówczas zobaczyć 15 budynków pogrupowanych w kształt 9 zagród prezentujących region oleski, opolski i kozielsko-raciborski. Obecnie zwiedzając Skansen mamy do dyspozycji 49 zabudowań uzupełnionych zbiorem ponad 7000 przedmiotów towarzyszących życiu codziennemu mieszkańców wsi opolskiej. Mnie osobiście, po wizycie w tym Skansenie, najbardziej w pamięć zapadł kościół ewangelicki z Gręboszowa, o którym z przyjemnością wysłuchałem informacji od starszej Pani opiekującej się tą częścią ekspozycji. Bo bardzo przypadło mi do gustu i bardzo doceniam to, że w wielu zabudowaniach, na zwiedzających czekają osoby w wieku emerytalnym, gotowe opowiedzieć ciekawostki dotyczące obiektu do którego wchodzimy. Nie dość, że mamy do dyspozycji piękne budynki to dodatkowo spotykamy przemiłe osoby z którymi możemy usiąść i nie tylko posłuchać, ale także porozmawiać o przeszłości. Ogromne brawa, że Muzeum wpadło na pomysł takiego aktywizowania osób starszych.
Mnie niestety ze Skansenu przegoniła nagła burza, dlatego sądzę, że powinienem przynajmniej jeszcze raz odwiedzić to miejsce. Jest ono dostępne dla zwiedzających tylko w sezonie turystycznym tj. od połowy kwietnia do końca października. W pozostałym okresie turyści mogą spacerować po terenie Skansenu bez możliwości oglądania wnętrz.

https://muzeumwsiopolskiej.pl

Niemodlin - Zamek Książęcy

W 1313 roku w okresie rozbicia dzielnicowego powstało Księstwo Niemodlińskie ze stolicą w Niemodlinie. Księstwo to przez cały okres istnienia pozostawało we władaniu książąt z dynastii Piastów. Pierwszym władcą Księstwa był Bolesław I Pierworodny syn Bolka I. W tym samym roku książę Bolesław wzniósł w Niemodlinie w miejscu wcześniej istniejącej kasztelani murowany Zamek. W rękach piastowskich miejsce to pozostawało do 1532 roku. Kolejnymi właścicielami Niemodlina zostały niemieckie rody arystokratyczne: Hohenzollern, Logau, Puckler, Promnitz i Praschma. W tym czasie Zamek przechodził liczne zmiany. Jeszcze w XV wieku został zniszczony podczas najazdu husytów, a w 1552 roku strawił go pożar. Dlatego podczas odbudowy prowadzonej etapami w latach pomiędzy 1572 a 1610 rokiem, rody Pucklerów i Promnitzów nadały temu miejscu charakter renesansowy. Niestety w okresie wojny trzydziestoletniej najazdy wojsk czeskich i szwedzkich przyniosły szkody, co zadecydowało, że po 1740 roku dokonano kolejnej przebudowy Zamku, tym razem w stylu barokowym. Ostatnim właścicielem Zamku w Niemodlinie do 1945 roku był hrabia Fryderyk Leopold von Praschma. Po II wojnie światowej doszło do nacjonalizacji majątku i umieszczenia tutaj urzędu repatriacyjnego, liceum oraz szkoły podoficerskiej. W 1990 roku w stanie daleko posuniętej dewastacji Zamek przeszedł w ręce prywatne. Obecnie pieczę nad Zamkiem sprawuje Fundacja. Dzięki intensywnym pracom prowadzonym przy wsparciu Ministerstwa Kultury Zamek powoli wraca do życia przyciągając coraz większą ilość turystów. W 2017 roku Zamek w konkursie zorganizowanym przez Polską Organizację Turystyczną uzyskał Certyfikat Internautów - Najlepszy Produkt Turystyczny.
Aby rozpocząć zwiedzanie najpierw przejść należy przez kamienny most ozdobiony rzeźbami świętych: Wendelina, Floriana, Antoniego Padewskiego i Jana Nepomucena. Kto zwiedzał Kłodzko i Pragę ten z pewnością przypomni sobie tamte mosty w Niemodlinie. Następnie przez wieżę bramną wchodzimy na dziedziniec, gdzie rozpoczyna się opowieść o Zamku. Zwiedzanie odbywa się w towarzystwie przewodnika i prowadzone jest o określonych godzinach. Trasa zwiedzania wiedzie przez kaplicę i zamkowe piwnice. W trakcie zwiedzania opowiadane są nie tylko fakty historyczne dotyczące Niemodlina, ale również kilka legend jakie powstały przez 700 lat istnienia Zamku. Jest więc opowieść o Białej Damie i ciotce Elżbiecie. A z najnowszych faktów wspomina się o pobycie w tym miejscu ekipy filmowej Jana Jakuba Kolskiego, który wykorzystał to miejsce do nakręcenia tu filmu "Jasminum". Co pozostało po filmowcach musicie się przekonać odwiedzając Niemodlin.

http://niemodlinzamek.pl/