Poznań - Muzeum Narodowe - Wielkopolskie Muzeum Wojskowe

Wielkopolskie Muzeum Wojskowe powstało w 1919 roku. Uroczyście otworzył je Józef Piłsudski podczas swojej pierwszej wizyty w Poznaniu w październiku tego roku. Pierwsi zwiedzający mogli zobaczyć ekspozycję dopiero rok później. Do 1923 roku Muzeum zajmowało pomieszczenia w różnych lokalizacjach, a dopiero w tym roku uzyskało własną siedzibę przy ul. Artyleryjskiej. W okresie międzywojennym poznańskie Muzeum było jedną z dwóch tego rodzaju placówek w kraju. Gdy wybuchła II wojna światowa zostało zlikwidowane, a część zbiorów wywieziono do Berlina, Lipska, Norymbergi i Wiednia. Wznowienie jego działalności nastąpiło dopiero w 1963 roku, a zbiory trzeba było odtwarzać od zera. Ponieważ nie mogło powrócić do swojej przedwojennej siedziby, dlatego na jego cele przeznaczono modernistyczny, kontrowersyjny budynek w centralnej części Starego Rynku. W budynku tym zbiory prezentowane są do dzisiaj. Od 1966 roku Muzeum włączono w struktury Muzeum Narodowego w Poznaniu jako jeden z jego oddziałów. Obecnie na turystów czeka tutaj ponad 40 tyś. eksponatów. Zwiedzający mogą zapoznać się z rozwojem uzbrojenia od XI wieku do czasów współczesnych. Oprócz broni na uwagę zasługuje umundurowanie stosowane w różnych okresach oraz malarstwo batalistyczne. Ponieważ Muzeum znajduje się w Poznaniu to szczególna jego część poświęcona jest żołnierzom Powstania Wielkopolskiego. 

https://mnp.art.pl/wielkopolskie-muzeum-wojskowe

Ustroń - Muzeum Motocykli "Rdzawe Diamenty"

Do Ustronia docieram szwędając się po Beskidzie Śląskim. To położone pomiędzy Równicą i Czantorią Wielką uzdrowisko jest na co dzień miejscem cichym i spokojnym. Ale okazuje się, że skrywa perełkę, która przyciąga fanów motoryzacji zarówno z Polski jak i z Czech. A wszystko to za sprawą Muzeum Motocykli o pięknej nazwie "Rdzawe Diamenty". Jest to placówka prywatna powstała na bazie zbiorów dwóch fascynatów Panów Remigiusza Dancewicza i Daniela Kolonki. Pan Remigiusz przygodę z gromadzeniem kolekcji rozpoczął w 1986 roku od nabycia czechosłowackiej Čezety. Samo Muzeum powstało natomiast w 2005 roku i obecnie prezentuje ponad 100 jednośladów z przedziału lat od 1900 do 1999 roku oraz przeróżnych przedmiotów z nimi związanych. A skąd taka nazwa na Muzeum? Bo zgodnie z filozofią Pana Remigiusza wiele z motocykli pokrytych jest rdzą. I jest to stan celowy, gdyż ma to podkreślić oryginalność przechowywanych przedmiotów. Wśród perełek na które zwracają uwagę właściciele Muzeum są: Zuendapp EM 250 z 1925 roku, Benelli 500 SV z końca lat 30-tych ubiegłego wieku, NSU 351 z roku 1936, BSA 500 z 1931, BMW R3 z 1936, Indian SV Prince oraz francuski motocykl wojskowy Gnome et Rhône. Szkoda tylko, że w Muzeum ubywa miejsca do odpowiedniej prezentacji zbioru. Ale i tak, pasjonatów to nie zraża. 

https://rdzawediamenty.pl/

Sanniki - Europejskie Centrum Artystyczne im. Fryderyka Chopina

Przemierzając Mazowsze pomiędzy Płockiem, a Sochaczewem docieramy do Sannik. W centrum tego niewielkiego miasteczka w pięknym parku stoi Pałac. Wzniesiono go w latach 1793-96, a później był on przebudowywany. Jest to piękny przykład klasycyzmu. Ale najważniejszy w historii tego Pałacu jest rok 1828. To właśnie wówczas do Konstantego Pruszaka - syna ówczesnych właścicieli tego majątku - przybywa na wakacje pewien młody przyjaciel szkolny. Jest nim Fryderyk Chopin. O pobycie Chopina w Sannikach świadczy jego korespondencja z innym przyjacielem - Tytusem Woyciechowskim. Dowiadujemy się z niej o tym, że dwa miesiące spędzone w Sannikach służyły nie tylko podreperowaniu zdrowia kompozytora, ale był to również czas pracy nad Triem g-moll oraz Rondem C-dur. Kolejni właściciele Pałacu - Antonina i Stefan Dziewulscy - upamiętnili ten fakt pamiątkową tablicą zawieszoną nad wejściem do pałacowej wieży w 1925 roku. Zwiedzając wnętrza natkniemy się na jeszcze jedną pamiątkę. Jest nią fortepian zakupiony około 1820 roku, na którym Chopin prawdopodobnie grał w czasie swojej wizyty. Być może był to również instrument przy którym dawał lekcje siostrze Konstantego - Weronice, ale to tylko moje przypuszczenia. Co prawda po wojnie Pałac został upaństwowiony i przekazany na potrzeby biur i mieszkań dla PGR-u, ale już w 1976 roku dano tutaj pierwszy koncert fortepianowy zmierzając do utworzenia ośrodka chopinowskiego. Pałac wyremontowano i w 1981 roku otworzono w nim Ośrodek Pamięci Fryderyka Chopina. Obecnie funkcjonuje tu Europejskie Centrum Artystyczne noszące imię kompozytora. A spacerując po otaczającym Pałac pięknym parku natrafiamy na nietypowy pomnik Chopina przy fortepianie z młodą kobietą zapatrzoną w młodego kompozytora. To też nawiązanie do wspomnianego 1828 roku. Chopin wiele czasu spędzał z guwernantką, która niedługo potem zaszła w ciążę. Nieświadomy niczego artysta został posądzony o ojcostwo. Na szczęście sprawa się wyjaśniła, a Chopin owszem, został ojcem, ale chrzestnym dla urodzonego chłopca.
O tych wszystkich ciekawostkach można dowiedzieć się podczas zwiedzania Pałacu. Centrum przyjmuje turystów przez cały tydzień, a zwiedzanie odbywa się z audioprzewodnikiem. Można również uczestniczyć w koncertach, których terminy podawane są na stronie internetowej.

https://www.ecasanniki.pl/

Szymbark - Skansen Wsi Pogórzańskiej im. prof. Romana Reinfussa

Skansen w Szymbarku jest jedną z mniejszych tego rodzaju placówek, które miałem okazję zwiedzać. Jego powierzchnia to zaledwie niecałe 3 hektary na których zlokalizowano 16 obiektów, chociaż docelowo plan zakłada, że będzie ich tutaj 27. Niestety przestrzeń, którą zajmuje Skansen nie pozwala na odtworzenie pierwotnego rozmieszczenia zabudowań. Obiekt ten powstał w celu zabezpieczenia i prezentacji spuścizny etnograficznej Pogórzan zamieszkujących tereny okolic Gorlic. Ta grupa etniczna funkcjonowała pomiędzy Krakowiakami i Łemkami, a o różnicach pomiędzy nimi przekonać się można oglądając zabudowania oraz przyglądając się strojom ludowym zaprezentowanym w jednym z budynków. Najstarszym obiektem jaki przeniesiono na teren Skansenu jest pochodzący z końca XVIII wieku spichlerz z Rożnowic. Inicjatywa utworzenia tego miejsca powstała na początku lat 60-tych, ale otwarto je dla zwiedzających dopiero w 1987 roku. Obecnie Skansen funkcjonuje jako jeden z oddziałów Muzeum - Dwory Karwacjanów i Gładyszów w Gorlicach.
Dla zwiedzających: Skansen nie posiada własnego parkingu. Samochód można jednak zostawić w bocznej uliczce. Na zwiedzanie należy zarezerwować około 1 godziny.

https://www.muzeum.gorlice.pl/oddzialy-muzeum/skansen-wsi-pogorzanskiej