Mielec - Muzeum Historii Regionalnej

Chociaż pierwsze Muzeum w Mielcu powstało w 1964 roku z inicjatywy Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej, to dopiero z dniem 1.01.1978 formalnie powołano do działalności Muzeum Regionalne jako instytucję państwową. Jako siedzibę dla utworzonego Muzeum wskazano kilka pomieszczeń przy ul. Mickiewicza 13, ale były one tak małe, że nie można było zorganizować wystawy. Dodatkowo zapełniły się gromadzonymi eksponatami tak szybko, że rozpoczęto starania o pozyskanie większego lokalu. W 1983 roku dla celów Muzeum przekazano Pałacyk Oborskich. Była to siedziba rodu Oborskich herbu Kolumna powstała w 1905 roku wg projektu Kazimierza Hołubowicza. Oborscy przybyli do Mielca z Podlasia po wydarzeniach powstania styczniowego. W Pałacu rodzina zgromadziła liczne dzieła sztuki i bogatą bibliotekę. Pałacyk pozostawał w rękach Oborskich do 1944 roku, potem przeszedł w ręce państwa i uległ sporym zniszczeniom. Aby Muzeum mogło we wnętrzach rozpocząć funkcjonowanie Pałacyk wymagał wielu prac remontowych. Gruntowną restaurację Pałacyku przeprowadzono w latach 1993-2001.
Zbiory prezentowane w Muzeum sprawiają wrażenie skromnych. Na wystawach stałych zobaczyć tu można nieliczne pamiątki po rodzinie Oborskich, pamiątki związane z historią miasta, przedmioty codziennego użytku będące wyposażeniem domów mieszczańskich w Mielcu oraz przedmioty pozyskane podczas prac archeologicznych (m.in. kieł i kości mamuta).

https://www.muzeum.mielec.pl/

Starachowice - Muzeum Przyrody i Techniki "Ekomuzeum" im. Jana Pazdura

Starachowickie Muzeum otwarto 1 stycznia 2001 roku, dlatego szczyci się tym, że jest pierwszym polskim muzeum otwartym w XXI wieku. Obejmuje obszar 8 hektarów po funkcjonującej do 1968 roku huty. Pierwszy wielki piec powstał tutaj z inicjatywy opata wąchockiego w 1789 roku. W latach 1816-24 Stanisław Staszic opracował plan rozbudowy Staropolskiego Okręgu Przemysłowego, którego częścią były również Starachowice. Na tej podstawie od 1841 roku na terenie huty działają trzy wielkie piece opalane węglem drzewnym, a w 1899 sercem huty staje się wielki piec opalany koksem. Początkowo piec miał pojemność 180 m3, ale w latach 1922-31 powiększono go do pojemności 250 m3. Aby piec mógł poprawnie działać ściągnięto do Starachowic jedną z największych na świecie maszyn parowych. Wygaszenie wielkiego pieca nastąpiło 19 marca 1968 roku i obecnie jest to jedyny w Europie zachowany w całości hutniczy ciąg technologiczny z końca XIX wieku.
Postindustrialne zabudowania pozwoliły na przygotowanie dla zwiedzających dodatkowych ekspozycji związanych z miastem i jego historią. Po obejrzeniu i wysłuchaniu słów przewodnika o działalności samej huty przechodzimy do ekspozycji poświęconej pozyskiwaniu rud żelaza i sposobów ich obróbki od starożytności po czas obecny.
Kolejną wystawą, która mnie osobiście ogromnie zaskoczyła, to ekspozycja poświęcona paleontologii. Na podstawie odkrytych w roku 1980 w Górach Świętokrzyskich tropów przodków dinozaurów, pterozaurów, krokodyli oraz innych skamieniałości przygotowano rekonstrukcję tych terenów i zwierząt je zamieszkujących.
Na koniec zwiedzania turyści zapraszani są do obejrzenia ekspozycji poświęconej Fabryce Samochodów Ciężarowych "Star". Po II wojnie światowej starachowickie zakłady produkujące amunicję przekształcono w zakłady produkujące samochody. Marka "Star" zniknęła w 2009 roku. Wśród zgromadzonych w Muzeum samochodów na uwagę zasługują: Star 20, który był pierwszym produkowanym modelem; Star 266R, uczestniczący w rajdzie Paryż - Dakar; Star 660M2, będący repliką polskiego papamobile wykorzystywanego podczas pierwszej pielgrzymki do Polski papieża Jana Pawła II.
Zwiedzanie Muzeum odbywa się wyłącznie w towarzystwie przewodnika. Czas zwiedzania trwa około 2 godzin, a grupy wpuszczane są na teren Muzeum o pełnych godzinach.

https://ekomuzeum.pl/

Poznań - Muzeum Archidiecezjalne

Muzeum Archidiecezjalne w Poznaniu jest jedną z pierwszych placówek muzealnych powstałych w tym mieście. Rozpoczęło swoją działalność już w 1898 roku. Początkową siedzibą Muzeum były zabudowania klasztoru pokarmelitańskiego, ale już w 10 lat po powstaniu Muzeum, przestrzeń ta stała się zbyt mała dla zgromadzonych zbiorów. W latach 1923/24 podjęto więc decyzję o przekazaniu zbiorów Państwu Polskiemu w depozyt i utworzenia Muzeum Sztuki Kościelnej z siedzibą w Zamku Cesarskim. Po pięciu latach z uwagi na nie uregulowaną kwestię funduszy na funkcjonowanie Muzeum zostało zlikwidowane, a zbiory wróciły w ręce kościoła. W 1936 roku w budynku Akademii Lubrańskiego wygospodarowano część pomieszczeń, aby ponownie udostępnić zbiory. W czasie II wojny światowej zbiory zostały przejęte przez okupanta i rozgrabione. Po wojnie starano się o odtworzenie zbiorów, ale niestety proces ten trwał latami. Część z eksponatów została zwrócona dopiero w 1990 roku. W 2005 roku udało się pozyskać fundusze na remont pomieszczeń Akademii Lubrańskiego przystosowujące budynek w całości na potrzeby Muzeum. Prace zakończono w 2007 roku.
Zwiedzający Muzeum mogą zobaczyć następujące zbiory:
- kolekcję malarstwa i rzeźby gotyckiej - eksponaty pochodzą z okresu od XIV do XVI wieku
- galerię nowożytną - prezentującą obiekty powstałe pomiędzy 1492 i 1815 rokiem
- skarbiec - w którym zaprezentowano dorobek pracy dawnych złotników
- salon ofiarodawców - na który składają się przekazane Muzeum przedmioty prezentujące jak żyli i jakimi przedmiotami otaczali się mieszkańcy miasta na przełomie XIX i XX wieku
- galerię portretów - która składa się z dwóch części. Pierwsza z nich to portrety trumienne nigdzie indziej poza kulturą polską nie znane, natomiast druga to portrety reprezentacyjne.
Najcenniejszym i najważniejszym obiektem prezentowanym w Muzeum jest najstarsza relikwia na ziemiach polskich - Miecz św. Piotra. Jan Długosz opisał go w "Kronice biskupów poznańskich" jako prawdopodobny miecz, którym św. Piotr w Ogrodzie Oliwnym podczas pojmania Chrystusa odciął ucho Malchusowi. Miecz trafił do Polski prawdopodobnie około 968 roku jako podarunek papieża Stefana dla pierwszego biskupa Polski Jordana.

http://muzeum.poznan.pl/

Warszawa - Pałac Pod Blachą

Zanim powstał Pałac, w roku 1651 królewski płatnerz Wawrzyniec Reffus postanowił wybudować kamienicę. Budowa trwała do roku 1656, ale już w 1657 podczas najazdu wojsk Rakoczego kamienica została zniszczona. Po długotrwałej odbudowie budynek trafił w ręce Jerzego Dominika Lubomirskiego, który postanowił nadać temu miejscu charakter pałacu. W latach 1720-30 nastąpiła przebudowa przeprowadzona pod nadzorem Jakuba Fontany. Polegała na dobudowaniu dwóch skrzydeł bocznych, ozdobieniu elewacji frontowej czterema kolumnami i pokryciu budynku blachą, od której zaczął być nazywany. W takiej formie znamy go do dziś. W 1776 roku właścicielem Pałacu został król Stanisław August Poniatowski. Początkowo były tu mieszkania dla dworzan, ale w roku 1794 król przekazał Pałac swojemu bratankowi księciu Józefowi Poniatowskiemu. Książę zamieszkał w Pałacu wraz ze swoją siostrą i od 1798 roku było to jedno z najważniejszych miejsc stolicy. Odbywały się tu liczne przyjęcia, bale i przedstawienia teatralne. Po śmierci Poniatowskiego w 1820 roku Pałac został sprzedany carowi Aleksandrowi z przeznaczeniem na mieszkania dla służby zamkowej i jako siedziba urzędów. W 1918 roku Pałac przekazano Ministerstwo Spraw Wojskowych, a od 1920 był to gmach reprezentacyjny Rzeczpospolitej. W czasie II wojny światowej został spalony. Po wojnie dosyć szybko bo w latach 1948-49 podjęto się jego odbudowy umieszczając w nim siedzibę naczelnego architekta Warszawy. W 1988 roku Pałac przeszedł pod opiekę Zamku Królewskiego. Obecnie możemy go zwiedzać oglądając dwie stałe wystawy. Pierwsza z nich to kolekcja kobierców. Zobaczyć można przykłady zabytków powstałych w czterech najważniejszych ośrodkach sztuki kobierniczej: perskiego, anatolijskiego, środkowoazjatyckiego i kaukaskiego. Druga wystawa to odtworzone Apartamenty Księcia Józefa Poniatowskiego. Tę część Pałacu udostępniono do zwiedzania w 2011 roku oddając wygląd pomieszczeń z okresu lat 1804-13 i zapełniając tę przestrzeń licznymi pamiątkami związanymi z Poniatowskim oraz z epoką w której żył.
Pomimo, że Pałac Pod Blachą znajduje się niejako w cieniu Zamku Królewskiego, warto jest poświęcić czas i skorzystać z możliwości zobaczenia jego wnętrz. Ci, którzy się na to zdecydują, z pewnością nie będą żałować. 

https://www.zamek-krolewski.pl/zwiedzanie/palac-Pod-Blacha